Home / Column / #MeToo | Een Magnificat van bevrijding.

#MeToo | Een Magnificat van bevrijding.

De onthullingen over seksueel misbruik onder de # MeToo speelde zich lange tijd vooral ver van mijn bed af. Ik denk aan de filmwereld, de popcultuur en de televisie-industrie. Maar dankzij facebook kwam #MeToo bij mij op de stoep. Het werd een onderwerp waar ik over na moest nadenken.
Wat gebeurde er: Ik heb ongeveer 900 ‘vrienden’ op facebook. Ieder account heeft een profielfoto van de eigenaar. Sommigen leuken deze op door er een regenboog, vredesduifje of het logo van een voetbalclub bij te plaatsen.
Een jaar geleden schrok ik wakker toen ik bij zo’n foto een ‘#MeToo’ zag staan.
|Ik weet nog dat ik met verbazing keek: All scrollend door de post, de stroom van nieuwtjes en mededelingen van deze fb vriend, werd ik niets wijzer over wat er al dan niet in haar leven gebeurd zou zijn. Ik las niets over een organisatie, een dader of een jaartal.
Hierover nadenkend dacht ik aan het symbool van de regenboog: Je hoeft zelf geen homo te zijn om toch een gekleurde boog bij je profielfoto te plaatsen.-  Ik vind dat mooi, mensen zijn elkaar gegeven. Je laat weten dat je vóór een inclusieve, veilige samenleving bent. Op deze manier kan ik ook een #MeToo bij mijn foto plaatsen.
Ik laat hiermee mijn bekommernis, mijn solidariteit zien met misbruikte vrouwen en mannen.
Maar, helaas zo simpel liggen de zaken niet.  #MeToo heeft het afgelopen jaar iets ongemakkelijks gekregen en vraagt daarom om nadere doordenking. Aan MeToo kleeft momenteel de nare bijsmaak van een publieke schandpaal. Deze vorm van openbare afstraffing kwam ik tegen in de Brandpunt+ uitzending van 20 september jl.
Een bekende Nederlandse dirigent werd met name genoemd én met beelden getoond, terwijl de vrouwelijke slachtoffers allen anoniem buitenbeeld bleven.
Hier heb ik moeite mee. Ik vraag mij af of deze methode wel de juiste is.
En hiermee beland ik in een lastige situatie.Er moet volgens mij nog wel wat gebeuren, voor mijn part een maatschappelijke omwenteling om onze samenleving veiliger te maken. Ik heb het over een wereld waarin slachtoffers van verkrachting en aanranding zich wel kunnen laten horen en zien. Zij kunnen dit doen met een naam en een gezicht omdat ze wel worden gehoord, vertrouwd en geloofd.  Ook als hun waarheid niet objectief vast te stellen is.

Mijn inspiratie voor het bevrijdend omgaan met #MeToo vind ik in mijn eigen christelijke geloof.Ik zal het uitleggen: Ik ben een vrouw, een zuster in de Dominicanen orde, die ook nog vrijwillig – op volwassen leeftijd – katholiek is geworden. De basis van mijn geloof heeft met verwondering én vertrouwen te maken.Ik kom ergens vandaan, zoals in psalm 139, 13: Gij zijt het die mijn kern heeft gevormd in de schoot van mijn moeder.

Geloven, ervaren, kennen, het kan alleen maar via het lichaam. Dit is mijn lichaam,ik ben mijn lichaam en dat is Heilige grond. We wonen in onze huid.God heeft er weet van hoe het is om een mens met huid en haar te zijn.

Wat mij na aan het hart ligt zijn de verhalen over de moeder van Jezus: Ongevraagd, ongewild werd Maria zwanger, hoe dit gebeurde blijft een geheim. Als zij haar nicht Elisabeth ontmoet, herkennen de twee vrouwen zich in elkaars ervaringen. Dit delen van ervaringen gaat dieper, is intiemer dan alleen wat woorden kunnen zeggen. Al ontmoetend, delen. Zo kunnen ook wij de kracht vinden om onze onderstroom, Onze kracht tot leven, tot vrijheid, wakker te schudden:

Zoals er bij Lucas geschreven staat:
Groot maakt mijn ziel de Heer
Verrukt is mijn geest van God, mijn bevrijder
Want hij heeft aangezien de vernedering van zijn dienares.

“- hoogmoedigen met de plannen van hun hart’-
Hij sloeg ze uiteen,
Hij heeft machtigen van hun tronen verstoten en vernederden verhoogd.” [1]

#MeToo kan, mits gebruikt als een Magnificat, een kracht van omkering, van vertrouwen en bevrijding zijn. Wij zijn niet van onszelf en we zijn zeker niet van grijpgrage handen.
We zijn van liefde en zelfgave.
We zijn niet van volksgerichten en anonieme daderlijstjes
We zijn van vertrouwen zonder de angst om de waarheid te zeggen
We zijn niet van macht, van zwijgen en angstig klein houden.
We zijn van groei, vrijheid en van toekomst.

En nu terug naar mijn #MeToo: Ik ook!
Ook ik wil leven in een samenleving die mensen heel laat. Een samenleving waarin slachtoffers niet bang hoeven te zijn. Maar worden gehoord en geloofd.
Ook ik wil leven zonder angst. De wereld mag dit weten.
Zowel mét als zonder een # MeToo bij mijn profielfoto.

Deze column is geschreven voor het Netwerk Katholieke Vrouwen.
Uitgesproken op het symposium over Waardigheid op 6 oktober 2018

 

Top